Rudhra Prarthana Tamil Novels

அதிகாலை நான்கே முக்கால் மணி என்பதால் வீடே அத்தனை நிசப்தமாக இருக்க ரிஷிவரதனின் அறையில் இருந்த கைபேசியில் அலாரம் சப்தமாக ஒலித்தது. மனைவியை கட்டிக்கொண்டு இருந்த ரிஷிவரதனின், “லச்சு” என்ற குரல் தூக்க கலக்கத்தோடு மகாலட்சுமியின் காதோரம் கிசுகிசுக்க “ஹ்ம்ம்” என்றபடி அசைந்தவளால் இமைகளை திறக்க முடியவில்லை.  “லச்சு எந்திரி நேரமாச்சு” என்று முணுமுணுத்த ரிஷி இன்னும் உறக்கத்தில் தான்.  “ஹ்ம்ம்.. இதோங்க..”  என்றபடி கணவனின் முகத்தில் விழித்தவள் அவன் உறங்கி கொண்டிருக்கும் அழகை மெல்லிய விளக்கொளியில் ரசித்தபடி இருக்க மீண்டும் அலாரம் ஒலித்தது.  சைட் டேபிளில் இருந்த கைபேசியை பாய்ந்து எடுத்து ரிஷி விழிக்கும் முன்பாக அலாரத்தை நிறுத்தியவள் எழுந்து கொள்ள முயல அதற்கு ரிஷியின் கரம் அனுமதிக்கவில்லை. புன்னகையோடு கணவனை பார்த்தவள் இதழ்கள் அவன் உன் முச்சி முடிகளை ஒதுக்கி நெற்றியில் மென்மையாய் முத்தமிட, அவன் கரத்தை மெல்ல அகற்றி விட்டு எழுந்து கொண்டாள். கூந்தலை அள்ளி முடிந்தவள் குளியலறை கதவை திறந்து கொண்டு சென்றாள். மகாலட்சுமி, தினகரன் - பாக்கியலட்சுமி தம்பதியினரின் ஒற்றை பெண். இரண்டு ஆண் பிள்ளைகளுக...

நாட்கள் அதன் போக்கில் செல்ல மஹாவிற்கு பிரசவத்திற்கான அத்தனை அறிகுறிகளும் தெரிய ஆரம்பித்தது. மருத்துவரின் வழிகாட்டுதல் படி சரியான உணவு, நடை பயிற்சி, உடற்பயிற்சி, யோகா என்று இருந்தவளுக்கு வளைகாப்பு முடிந்த 10 நாட்களிலேயே குழந்தைகளின் தலை திரும்ப தொடங்கி இருந்தது. அன்று செக்கப்பிற்கு சென்ற போது அடுத்த நாளே வந்து அவளை அட்மிட்டாக மருத்துவர் சொல்லிவிட்டதில் மகாவின் வீடு பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.  “அத்தை வெந்நீருக்கு தனியா ஃப்ளாஸ்க் பாலுக்கு தனியா எடுத்து வச்சுட்டேன்.. உடனே எடுக்கிற மாதிரி மகாவுக்கான நைட்டி குழந்தைக்கு போடுறதுக்கான டிரஸ் எல்லாமே இதுல தனியா வச்சுருக்கேன். பெரிய பேக்ல தேடாதீங்க..”  “சரி சுமதி குழந்தைகளுக்கு கட்டுறதுக்கு துணி எங்க இருக்கு?..”  “எந்த குழப்பமும் வேண்டாம்னு முதல் நாளைக்கு தேவையான திங்ஸ் எல்லாமே இதுல தனியா வச்சுருக்கேன்..” என்று மாமியாரிடம் அத்தனையும் ஒருமுறை மீண்டும் சொல்லி முடிக்க அங்கே வந்த கதிர்,  “அம்மா நீங்க கேட்ட சுத்தமான தேன், அப்புறம் வைப்ஸ் (Wipes) , ஹக்கீஸ் (Huggies) ..” என்று அவர் கேட்டதனைத்தும் வாங்கி வந்து கொடுத்தான்.. “அப்பா...

இரவு இருளின் நடுவில் மங்கலான மின் விளக்குகள் மட்டும் துடித்துக் கொண்டிருந்தன.  அடுத்த நாள் நடைபெறப் போகும் விசேஷத்திற்காக ஒரு வீட்டின் முன் பெரிய ஷாமியானா கட்டப்பட்டிருந்தது.  வெள்ளை, மஞ்சள் துணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த துணிகள் இரவு காற்றில் மெதுவாக அசைய அதன் கீழ் நாற்காலிகள் ஒழுங்காக அடுக்கப்பட்டிருந்தன.  வீட்டின் மாடியில் ஓரிருவர் இருக்க வாசலில் சுற்றி கட்டபட்டிருந்த சைட்வால் உள்ளே ஒரு மூலையில் மேடை அலங்காரத்திற்கான பொருட்கள் மற்றொரு மூலையில் டேபில் மற்றும் பாத்திரங்கள் இருந்தது.  அந்த அமைதிக்குள் நடந்து கொண்டிருந்த ரிஷி மீது சரக்கு லாரி மோதி எழுந்த அந்த மிரள வைக்கும் சத்தம் இரவை கிழித்தது. அடுத்த கணம் ரிஷியின் உடல் காற்றில் தூக்கி எறியப்பட்டது. ‘என்ன நடந்தது தனக்கு?..’ என்று அவன் உணரும் முன்னமே சுழன்றவனின் உலகம் அவன் கண்களில் புரண்டது. ஆனால் தரையில் விழ வேண்டியவன் உடல் நேராக அந்த ஷாமியானாவின் மேல் பாய்ந்தது. அவன் விழுந்த வேகத்தில் துணிகள் திடீரென கீழே தாழ இரும்புக் கம்பிகள் சற்றே வளைந்தன.  சட்டென அவன் கீழே விழாமல் கட்டப்பட்ட கயிறுகள் அவனை தாங்கிக் கொண்டன....

  ரிஷிக்கு மகாலட்சுமியின் புன்னகை மிகவும் பிடித்தம். சத்தமின்றி மலரும் பூக்களை போல இதழ்களை பிரியாத அவள் புன்னகை பார்க்க கொள்ளை அழகாக இருக்கும். மகாவின் கண்களில் தோன்றும் ஆர்ப்பாட்டமில்லாத புன்னகை இதழ்களில் படர்ந்து அவற்றின் வளைவில் நிறைவு பெரும். பலமுறை அவள் புன்னகை முகத்தை ரசித்திருக்கிறான் ஆனால் பெரிதாக அவளிடம் பகிர்ந்தது கிடையாது.  இப்போதும் தன்னை கண்டதும் அவள் முகத்தில் க்ஷண நேரத்தில் வந்து போன புன்னகையில் ரிஷியின் பார்வை தேங்கி நின்றது. மகாவை கண்ட நொடி அவன் கொண்டிருந்த கோபம், ஆதங்கம், ஆற்றாமை எல்லாம் எங்கே போனது என்று தெரியவில்லை. அவனையும் மீறி கடந்த சில நாட்களாக மனம் மனைவியை தேடிக்கொண்டு தான் இருக்கிறது.  இத்தனை நாள் பிரிவில் ‘பணமா? நகையா? பத்திரமா?’ எதுவுமே அவன் நினைவில் இல்லை. ஆனால் ‘தன்னோடு மனைவி இல்லையே’ என்ற எண்ணம் அவனை அதிகம் வாட்டியது.  இதுதான் காரணம் என்று வரையறுக்க முடியாதளவு ‘எதற்கு அவளை தேடுகிறோம்?’ என்று தெரியாமலே ரிஷியன் மனம் அவளை தேடிக்கொண்டிருந்தது.  அவனும் இங்கு நடைபெறும் மீட்டிங்கில் கலந்து கொள்ள தான் வந்திருக்கிறான். ஆனால் இங்கே மகாவை அவ...

  “உன் மாமா சொல்றதெல்லாம் உண்மையா சிந்து? நாங்க உனக்கு என்ன குறை வச்சோம்? கண்டவனோடு எப்படிடி வெளியே போன? இதெல்லாம் உன் அப்பா அம்மாவுக்கு தெரிஞ்சா என்னாகும்?” என்று கண்ணீரும் கம்பலையுமாக பேத்தியிடம் கேட்டவர்,  “பாவி மக இப்படி ஒரு காரியத்தை பண்ணிட்டு வந்திருக்காளே, இவளை பெத்தவங்களுக்கு நான் என்னங்க பதில் சொல்லுவேன்..” “ரிஷி சொன்ன மாதிரி நாம தப்பு பண்ணிட்டோம் இந்திரா.. ஓரளவு வளர்த்த பிறகு இவளை அவ அப்பாம்மா கிட்ட சேர்த்திருக்கணும்.. மாப்பிள்ளைக்கு புரிய வச்சுருக்கணும். இப்போ நம்ம மேல தான் தப்புன்னு சொல்லுவாங்க..” “தாத்தா மாமா தப்பா புரிஞ்சிருக்காங்க. அவர் காலேஜ்ல கோல்ட் மெடலிஸ்ட்டாம்.. இப்பவே அவருக்கு ஐம்பதாயிரத்துல வேலை கொடுக்க தயாரா இருக்காங்களாம் ஆனா அவர் தகுதிக்கு ஏற்ற வேலை கிடைக்கனும்னு தான் காத்திருக்கார்..” “இன்னும் ஒரு வருஷத்துக்குள்ள எப்படியும் வேலை வாங்கிடுவார் தாத்தா.. கண்டிப்பா என்னை தேடி வருவார்..” என்றதும் தான் தாமதம் பளாரென அவளை அறைந்து விட்டார் சிவபாலன்.  “இன்னமும் உன்னை குழந்தைன்னு நினைச்சா எவ்ளோ பெரிய பேச்சு பேசற? கல்யாணம் பண்ற வயசா உனக்கு?” என்றவரின் சப்தத்...

வனிதாவின் பேச்சில் ஒன்றும் புரியாமல் ரிஷி பெற்றோரை தான் பார்த்தான்.  ‘எப்படி புரியும்?’ மகளைக் கட்டிக் கொடுத்த இடத்தில் கஷ்ட ஜீவிதம், வேலைக்கு செல்பவளால் இரண்டு குழந்தைகளை வளர்ப்பது கடினம். ஒருத்தியை நாம் தான் வளர்த்து கொடுக்க வேண்டும் என்று தானே அவனிடம் சொல்லி இருந்தனர்.  முழு கதை ரிஷிக்கு தெரியாது. தங்கள் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்த அக்கா மகளை அப்போதே தன் பொறுப்பில் எடுத்துக் கொண்டவன் அவளைப் படிக்க வைப்பது விளையாட வைப்பது என்று அத்தனையும் செய்தான்.  வேலைக்கு சென்ற பிறகு அவளுடைய கட்டண பொறுப்பையும் ஏற்றுக் கொண்டான் அவளும் தங்கள் வீட்டின் அங்கம் என்பதால் அனைத்து விசேஷத்திற்கும் யாரும் சொல்லாமலே அக்கா மகளை கடைக்கு அழைத்து சென்று உடை எடுப்பது அவளுக்கு பிடித்ததை வாங்கி கொடுத்து விடுவான். எப்படியும் காலம் முழுக்க இங்கேயே அவள் இருக்கப் போவதில்லை உரிய வயதில் பெற்றோரிடம் சென்று விடுவாள் என்று தான் அவன் நினைத்தான். அதனால் இப்போதைய வனிதாவின் பேச்சு அவனுக்கு பேரதிர்ச்சியே!! சிவபாலன் குடும்பம் மிகப்பெரியது என்பதால் பிள்ளைகளை படிக்க வைக்க போதுமான வசதி இல்லை. அதனால் அவரவர் விருப்பத்தின் ப...

மகாவின் கேள்வியின் பின்னே இருந்த அவள் வேதனையை உணர்ந்ததில் அனைவரும் சட்டென பதில் சொல்ல முடியாமல் அவளை பார்த்திருக்க, “சரி குழந்தை பிறந்த போது ஆக்ஸிடென்ட் ஆகிடுச்சு ஆனா அதுக்கு முன்னாடி கூட வராத மனுஷனுக்கு எப்படி நீங்க இவ்ளோ வக்காலத்து வாங்கறீங்கன்னு தான் எனக்கு புரியலை..”  “மகா மாப்பிள்ளை தன்னோட தப்பை உணர்ந்துட்டார்.. உனக்கு செய்த தப்பை எங்க கிட்ட ஒத்துக்கிட்டு மன்னிப்பும் கேட்டார். செய்த தப்பை ஒத்துக்கிறது எவ்ளோ பெரிய விஷயம் தெரியுமா? அதைவிட அதுக்காக மனம் வருந்தி மன்னிப்பு கேட்கிறது சாதாரணம் இல்லை…” “மாப்பிள்ளை எந்த ஈகோவும் இல்லாம எங்க எல்லார் கிட்டயுமே மன்னிப்பு கேட்டார். இன்னொரு முறை நீ இப்படி வீட்டுக்கு வருமளவு நடந்துக்க மாட்டேன்னு சத்தியம் செய்து கொடுத்திருக்கார். உன்னை இனி கண் கலங்காம பார்த்துப்பேன்னு வாக்கு கொடுத்திருக்கார்டி.. இன்னும் என்ன கோபம் உனக்கு?” என்றார் பாக்கியா. “மகாம்மா ஆம்பளைங்க அவ்ளோ சீக்கிரம் இறங்கி வந்து மாமியார் வீட்டார் கிட்ட மன்னிப்பு கேட்க மாட்டாங்க ஆனா மாப்பிள்ளை எந்தளவு மனசு மாறி இருக்கார் என்பதுக்கு இதுவே பெரிய ஆதாரம். அவர் திருந்தி வந்திருக்கப்போ பழசை ...

மகாலட்சுமி கர்ப்பமாக இருந்த போதே கணவனை பிரிந்து பிறந்த வீடு வந்து சேர்ந்தது காயத்ரிக்கு தெரியும்.  கணவன் மனைவி பிரிவும் பிள்ளைகள் வரவில் முடிவுக்கு வந்துவிடும் என்று அவள் வீட்டினர் சொல்லி இருக்க. இங்கே இரண்டு குழந்தைகள் எனும் போது எப்படியும் இருவரும் ஒன்று சேர்ந்து விடுவார்கள் என்று நினைத்திருந்தாள். மகா கிளம்பிய பின்னர் கணவனுடைய நேரம், பாசம் அனைத்தும் தங்களுக்கு கிடைக்கும் என்றவளின் நம்பிக்கையில் மண்ணள்ளிப் போட்டது போல பிரசவத்திற்கு பிறகும் ரிஷி வரவில்லை என்ற செய்தியை அறிந்து திடுக்கிட்டு போனாள். அதோடு மகா விவாகரத்து செய்யப் போவதையும் அறிந்ததில் காயத்ரிக்கும் கதிருக்கும் கருத்து முரண் ஏற்பட்டது. அதுவரை மாமியார் வீட்டிற்கு வாரம் ஒருமுறையாவது தவறாமல் சென்று கொண்டிருந்தவன் அதன்பின் மாதத்திற்கு ஒருமுறை என்று குறைத்துக்கொண்டான்.  அதை அவன் விரும்பி செய்தான் என்பதை விட மகா குழந்தைகளின் பொறுப்பு அவர்களுடையது என்றானதோடு காயத்ரியுடனான வாக்குவாதத்தை தவிர்க்கவும் விரும்பினான்.  அதுவே அவள் கோபத்தை அதிகரித்து இருந்தது.  அப்போது மட்டுமல்ல அவள் இங்கு வந்து சேரும் வரையிலுமே!! சொன்ன ...

கறந்த பாலை விட சுத்தமானது அம்மாவோட பாசம்னு சொல்லுவாங்களேடி! ஆனால் நீ இப்படி கலப்படமாகி போய் இருக்கியே.. ச்சீய் அம்மான்னு எங்கேயும் சொல்லாத, அந்த சொல்லுக்கு நீயெல்லாம் மிகப்பெரிய களங்கம்..”  என்ற சிவபாலனுக்கு மனம் பொறுக்கவில்லை.  இனி கணவருக்கு பேசி புரிய வைக்க முடியாது என்பதால், “வரதா நீயாவது நான் சொல்றதை கொஞ்சம் கேளுப்பா..” என்று மகன் காலடியில் சென்று அமர்ந்த இந்திரா, “அம்மா ஒன்னும் உன்னை நடுத்தெருவுல நிறுத்தனும்னு இப்படி செய்யல. உன் அக்காவோட வாழ்க்கை, எதிர்காலம் இல்லாம இருக்கிறதால தான் முடிஞ்ச வரைக்கும் அவளுக்கு பக்கபலமாக இருக்க நினைச்சேன்…” “உனக்கு தெரியுமா வரதா, உன் அத்தான் முன்னாடி மாதிரி இல்லை இப்போ அவர் குணமே மாறி போயிடுச்சு. புதுசா குடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டாரு..” என்றதுமே, “என்னடி சொல்ற? இது எப்போ இருந்து? ” என்றார் சிவபாலன். “இப்போ கொஞ்ச வருஷமா தான் அவருக்கு இந்த பழக்கம் இருக்கு. முதல்ல உடம்பு வலிக்காக குடிக்க ஆரம்பித்தது அதுக்கப்புறம் தினம் குடிக்காமல் அவருக்கு தூங்க முடியாம போகவும் நாளாக ஆக பகல்லையும் குடிக்கிற அளவுக்கு ஆகிடுச்சு..” “அப்படி ஒரு முறை குடிச்சுட்டு வேலைக்க...

  மருமகளை வழி அனுப்பி வைத்த சிவபாலன் மகனின் அறைக்குள் சென்றார்.  அங்கே இரு கரங்களையும் தலைக்கு பின்னே கோர்த்துக் கொண்டு விட்டத்தை பார்த்தபடி படுத்திருந்தான் ரிஷிவரதன்.  இன்னதென்று பிரித்தறிய முடியாத ஒரு உணர்வு அவன் முகத்தில். ரிஷி என்று அழைத்து அவன் பக்கத்தில் அமர்ந்தவர், “இப்போ என்ன பண்றதா முடிவு பண்ணி இருக்க?” என்றார். “என்ன பண்ணனும்னு சொல்றீங்க? அவதான் எல்லாத்தையும் எடுத்துட்டு போயிட்டாலே..” “டேய் நான் இதை பத்தி கேட்கல வீட்டை விட்டு போன மருமகளை எப்படி கூட்டிட்டு வர போறேன்னு கேட்டேன்..”   “என்னவோ நான் வீட்டை விட்டு துரத்தின மாதிரி பேசுறீங்க.. நான் எதுக்கு அவளை கூப்பிடனும்? அவளாக போனாவ அவளாவே தான் திரும்ப வரணும்…  “என்னடா பேசற? புத்தி கெட்டு போச்சா உனக்கு?” “எனக்கில்லை உங்க மருமகளுக்கு தான்…” என்று பல்லை கடித்தவன், “நான் சொல்ல சொல்ல எல்லாத்தையும் எடுத்து வச்சுட்டு கிளம்பி இருக்கா அந்த அளவுக்கு என் மேல நம்பிக்கை இல்லாம போச்சு…” என்றான் ஆதங்கத்தோடு.. “எப்படிடா இருக்கும்?! மருமக கிட்ட சிந்து விசேஷத்துக்கு இப்படி செய்யலான்னு இருக்கேன் உன்னோட விருப்பம் என்னன்னு கேட்...